
مهدی بیا
رفته ای جانا دلم خون شد بیا بی تو چشمانم چو جیحون شد بیا
مانده ام تنها در این وادی بیا ای تمام هستی ام مهدی بیا
از فراقت جان به لب آمد بیا دل ز غم در تاب و تب آمد بیا
من به چشمان تو دل بستم بیا عهد با غیر از تو بگستم بیا
بی تو هر لحظه بود سالی بیا بی تو هر جمعی بود خالی بیا
بی تو هر اشکی شود دریا بیا بی تو هر جانی کند غوغا بیا
بی تو هر چشمی شود پر خون بیا بی تو هر لیلی شود مجنون بیا
بی تو می بارد ز چشمم خون بیا بی تو باغ دل شود محزون بیا
بی تو هر چشمی شود گریان بیا بی تو هر قلبی شود نالان بیا
بی تو اشکم می شود ریزان بیا بی تو می میرم بیا جانان بیا
بی تو من چون اشک افشانم بیا بی تو من سر در گریبانم بیا
بی تو من چون شمع سوزانم بیا بی تو من نالان و گریانم بیا
بی تو دارم ناله هجران بیا بی تو غم باشد به دل پنهان بیا
بی تو من چون رعد می نالم بیا بی تو من چون ابر بی بارم بیا
بی تو من هر دم هراسانم بیا بی تو دلخون و پریشانم بیا
بی تو من دارم دلی تنها بیا بی تو من دلخسته ام مولا بیا
بی تو من چون شام ظلمانم بیا بی تو از عالم هراسانم بیا
بی تو هر دم خسته ام جانم بیا بی تو هیچم ماه کنعانم بیا
بی تو من در سینه غم دارم بیا بی تو شکوه از ستم دارم بیا
بی تو من تنهای تنهایم بیا مهدی ای پایان غمهایم بیا
منجی
تا به کی به امید دیدارت ای منجی
با غم نشینم به کنجی؟
از غمت ز شادی پیوند گسستم
سیل اشک را هر آن ز دیده روان می کنم
از فراقت شکوه ها می کنم
من التماس می کنم به وصال منجی
ندانم که من لایق نیستم به منجی
منجی من موعود من تنها امید حیات من
همه شب زنم نوای غم
که شاید بشنوم مژده وصالت را
شاید که بشنوم مردی نزول کرده ازآسمان
قدم نهاده بر زمین محبت هدیه آورده بر زمین
ظلم را ز ریشه بر کنده
بذر محبت را به سینه ها عطا کرده
رویایی است بس شیرین دیدار تو
من لایق نیستم به رویای تو
من آنم که سوزم در حسرت
من آنم که خاکستر شوم ز دوریت
شب ها ز فراقت سوزم
خورشید درونم سوزان است روزها
در آتش فراق تو می سوزد روزها
خورشید آتش فراق توهست
نشان سوختن من در فراق است
منجی بیا که عالم در فراق است