
بار خدایا بر محمد و آل او صلوات فرست
و مرا توفیق ده تا با کسی که به من خیانت
و نا خالصی ورزیده خیر خواهی کنم و هر که
را از من دوری کرده با نیکویی پاداش دهم و آن
را که از من دریغ کرده با دهش عوض دهم
و کسی را که از من بریده با پیوستن پاداش دهم
و از آن که از من غیبت کرده به نیکی یاد کنم.
صحیفه سجادیه ،دعای...20

این چه دینیه خدای من!این چه روش عجیبیه
راستی که این روش انسانی نیست !خداییه!
از دست یکی دو تا از دوستا دلخورم و به خودم
حق می دم که ازشون دوری کنم که تو یکی از
سر رسیدا این جملات عجیبو می خونم...
آدمای این دنیا حساب کتابشون با حساب کتابای خدا
چقدر فرق می کنه! تو این دنیا اگه به یکی محبت
و احترام کنی سریع طاقچه بالا می ذاره
و فکر می کنه حتما به حساب منفعتی دورش می گردی
یا بهش محتاجی و یا فکر می کنه که
ساده ای و یه چیزاییو نمی فهمی!

اونچه که من نمی فهمم قوانین قشنگ الهی
و زیبایی شونه و معرفتی که درون اونا هست
اعجابمو بر می انگیزه!
درست مثله لحظه ای که یه منظره زیبا تماشا می کنم..
راستی که زیبایی که در تعالیم مذهبی ما هست
گاه درست شبیه زیبایی بارونه گاه شبیه رنگ رنگ پاییز
گاه شور و اشتیاق بهار...
همه زیبایی های طبیعی و مادی نشانه ای از
زیبایی ها معنوی ان نشانه ای از بهشت....
خدایا فقط به اندازه ذره ی کوچکی می فهمم
که چرا آخر اکثر حرفات می گی اکثرا نمی فهمن اکثرا
لا یعقلون لا یعلمون...

ما بنده های نا خردمند تو گاهی بعضی نعمتها رو
حق خود می دانیم و از کسی که همه هستیمون
از اونه طلبکار میشیم...
گاهی وقتها بر نعمتی که تو دادی و از خودمون نیست
غره میشیم و دچار فخر فروشی...
گاهی وقتها بر کسی که در حال امتحان در درگاه
توست خنده طعنه آمیز می زنیم و فکر می کنیم
اگه صاحب نعمتی هستیم از شایستگی ماست
و اگه کسی صاحب اون نعمت نیست از نا شایستگی شه
و غافلیم که شاید این همون ظرف شکستن لیلیه!
گاهی خودمونو زرنگ می دونیم و فکر می کنیم
به خاطر هوش و زرنگی ما مال و منالی جمع شده
در حالی که اونچه که به ما رسیده روزی مقدر تو
بوده و همه داشته ها و نداشته های ما مشیت توست...

این نادونی ما باعث چه گستاخی هایی
از ما که نمیشه!
دنیای حقیر و کوچک ما کجا و درک حقیقت
و صفات عجیب تو کجا!!!
...............................